انسان عزیز و شریف و خوبی است. ۳۱ سال اینجا بوده و هنوز بین هر ۱۰-۲۰ جمله اش یک بیت حافظ می خواند. می گفت: " ... زن اولم آمرکایی بود. دیوانه وار دوستش داشتم. ۵ خواهر بودند و ۲ برادر. کوچکترینشان زن من بود و یکی بزرگترشان بیشتر از زنم با من رفیق بود. ولی وسطی از آن گردن قرمز های آمریکایی که دایما به خواهرش سرکوفت می زد که چرا با ایرانی ازدواج کرده است. این خواهر وسطی بالاخره از شوهر خودش طلاق گرفت و آمد شهر ما. صبح و ظهر و شب نشست پای زن من، تا جایی که یک روز منی که در عمرم صدایم روی کسی بلند نشده بود (راست می گوید، انسان بی نهایت آرامی است) پشت گردنش را گرفتم و با لگد ( طرز لگد زدن را هم نشان می داد) از خانه مان بیرونش انداختم. به زنم هم گفتم که You can get the fuck out of here right after her if you want to stay on her side. زنم گریه کرد و نرفت. ولی خواهرش دست بردار نبود و تلفن و تلفن و بیرون رفتن و بیرون رفتن. آنقدر کرد و کرد که تمام رابطه ما را خراب کرد. ..."
شاید زمانی باقی حرف هایش را نوشتم. ولی فقط می خواستم بگویم که این رفتار خاله زنکی که ما دایما به ایرانی بودنمان نسبت می دهیم، بین اینجایی ها هم هست، شاید در آدم های کمتری، ولی هست، با همان شدت.
من راضی ام از اینجا بودنم، ولی می خواهم بگویم که بهشت برینی هم اینجا در انتظار کسی نیست.
پی نوشت: رفته بودم «بالاترین بازی» کنم، دیدم یکی از لینک ها به وبلاگ خودم است، به همین پست. خواستم منفی بدهم چون که پست را سرسری و تند نوشته بودم، گفتم ببینم که کی لینک داده. دیدم هم کلاسی دبیرستانم که ۵-۶ سالی می شود که ندیده امش. و چون می شناسمش، گفتم لابد چیزی بهتر از من فهمیده که لینک داده. منفی ندادم... ولی باید این روزها ای میلی، چیزی بزنم و حالش را بپرسم.